Toυρκία. Εκείνα τα χρόνια υπολογίζεται πως οι Έλληνες της περιοχής της Ευρύτερης Κωνσταντινούπολης ανερχόταν σε 180.000
καθώς και οι Έλληνες του Πόντου, της Πίκρας Ασίας, Ίμβρου Τενέδου και Ανατολικής Θράκης πάνω από 1.500.000 άνθρωποι.

Μετά το πέρας της Ελληνικής Ανεξαρτησίας το 1823 και την επίσημη αρχή του Ελληνικού κράτους με Βασιλικούς θεσμούς το
1830 προερχόμενοι από το εξωτερικό, άρχισαν οι πρώτες ενδείξεις εθνικής συνοχής των Μουσουλμανικών πληθυσμών στην
Ηπειρωτική Μικρά Ασία και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Θράκης και Κωνσταντινούπολης. Το 1897 με τον Τούρκο-
Ελληνικό πόλεμο αρκετοί από τους Έλληνες της Τουρκίας πήγαν να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων. Φυσικά η ήττα της
Ελλάδας ήταν κάτι λογικό καθώς δεν υπήρξε ισορροπία δυνάμεων εκείνη την εποχή ανάμεσα στα 2 κράτη. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι
το 1912 βρίσκουν τον Ελληνισμό της Τουρκίας στην καλύτερη δυνατή φάση του: 15.000 Έλληνες στη Ίμβρο και Τένεδο,
1.500.000 Έλληνες στην Σμύρνη και στον Πόντο, 512.000 Έλληνες στην Ανατολική Θράκη καθώς και 275.000 Έλληνες στην
περιοχή της Κωνσταντινούπολης και τα Πριγκηπονήσια. Το σύνολο του κόσμου αυτού είχε μια άριστη οικονομική κατάσταση στις
εστίες του, και ήταν το πρώτο υγιές κομμάτι από πλευράς είσπραξης φόρων σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία- που
σημειωτέων πολλές θέσης είχαν αποδοθεί και σε Έλληνες της Τουρκίας...

Με τον ΤουρκοΕυρωπαϊκό πόλεμο του 1919-1922 για την πλευρά των Τούρκων άρχισε η σημασία καθολικής αποδοχής για
ανεξαρτησία από τους Σουλτάνους που είχαν επιβάλλει απολυταρχικό καθεστώς ειδικά μετά το 1800. Το κίνημα των Νεότουρκων
με ηγέτη τον Μουσταφά Κεμάλ (που αργότερα ονομάστηκε Ατατούρκ -Atat?rk=πατέρας των Τούρκων-) άρχισε να καταστρώνει
σχέδια για την ενδυνάμωση του υγιούς Τουρκικού στοιχείου της Μικράς Ασίας. Στον πόλεμο αυτό αρκετοί Έλληνες της Τουρκίας
βοήθησαν τον Κεμάλ για την σύσταση ομάδων και Τσετών. Τα σχέδια της Ελλάδας με αποστολή 200.000 ένοπλων στρατιωτών
στην Μικρά Ασία με σκοπό την -κατάληψη της ΄Αγκυρας (!) είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς
Ασίας αφού 500.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περίπου 1.100.000 τράπηκαν σε άτακτη φυγή και μετανάστευσαν υποχρεωτικά
στην Ηπειρωτική Ελλάδα και στα νησιά του Αιγαίου που γειτνιάζουν με την Μικρά Ασία. Με την πυρπόληση της Σμύρνης
(Άγνωστο από πιο προκαλέστηκε, άλλοι μιλάνε για Ελληνική ενέργεια με σκοπό εκδίκηση κατά των Τούρκων) τελειώνει η
ύπαρξη του Ελληνισμού της Πίκρας Ασίας που έζησε εκεί 3.100 χρόνια.
Η Ανατολική Θράκη είχε την ίδια τύχη: 450.000 Έλληνες από εκεί αναγκάζονται σε μετανάστευση και υποχρεωτική μετακίνηση.

Η συνθήκη της Λοζάνης ήρθε σαν βάλσαμο για την Ελλάδα και την Τουρκία: Οι πρόσφυγες από την Μικρά Ασία -αλλά και οι
Τούρκοι της Ηπειρωτικής Ελλάδας που ανέρχονταν σε 680.000 ανθρώπους, ήλπιζαν για επιστροφή. Όμως για χάρη της εθνικής
ομοιογένειας που ήθελαν και τα 2 κράτη η Τουρκία θα δεχόταν 680.000 τουρκικής καταγωγής και Τούρκους από την Ελλάδα, και
από πλευράς της η Ελλάδα θα δεχόταν 1.600.000 Έλληνες της Πίκρας Ασίας, Πόντου, και Ανατολικής Θράκης. Οι περιουσίες
παρότι ήσαν δυσανάλογες συμψηφίστηκαν και έτσι το ζήτημα αυτό έκλεισε παρόλες τις αντιδράσεις που είχαν οι πρόσφυγες στην
Ελλάδα.

Το 1923 στην Δυτική Θράκη που παραχωρήθηκε στην Ελλάδα ζούσαν 115.000 Μουσουλμάνοι και Τουρκικές Ομάδες, όλοι
απομεινάρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην περιοχή. Εθνολογικά αυτός ο πληθυσμός περιλαμβάνει τους Ροδοπαίους -
Πομάκοι- που είναι Σλαυοι εξισλαμισμένοι, και μιλάνε Πομάκικα -παραλλαγή της Βουλγαρικής Γλώσσας, καθώς επίσης αυτοί οι
άνθρωποι δεν έχουν καμμία σχέση με την Τουρκία ούτε με το Τουρκικό έθνος.
Στην Κωνσταντινούπολη έπειτα από τις αναγκαστικές αναχωρήσεις ανθρώπων λόγω του Πολέμου, έμειναν 120.000 Έλληνες -και
εθνολογικά αυτοί χαρακτηρίστηκαν ως Ελληνική Μειονότητα της Τουρκίας.
Η συνθήκη της Λοζάνης ξεκαθαρίζει την Διασφάλιση των Συνόρων -Θαλασσίων και Χέρσων- μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με
μόνη εξαίρεση την ύπαρξη 2 μειονοτήτων : Στην Δυτική Θράκη την Μουσουλμανική Μειονότητα -γιατί εκείνη την εποχή δεν
υπήρξαν πειστικές ενδείξεις για χαρακτηρισμό της ως Τουρκική, καθώς και την διατήρηση της Ελληνικής -Εθνολογικά και
Θρησκευτικά- Μειονότητας της Κωνσταντινούπολης και των νήσων γύρω από αυτήν (Πριγκηπονήσια) καθώς και των νησιών
Ίμβρου και Τενέδου.

Μέχρι το 1928 η μειονότητα ανέπαφη άρχισε να δραστηριοποιεί το δυναμικό της διοργανώνοντας καρναβάλια, χώρους, καθώς και
εσπερίδες και άρχισε να συστήνει την άρχουσα τάξη της η οποία έμελλε να παίξει κυρίαρχο ρόλο μέσα στην Νεοσύστατη Τουρκία
όπου σημειωτέων οι Έλληνες της Πόλης προσδοκούσαν να βοηθήσουν το νεοσύστατο κράτος να πάει μπροστά.

Το 1928 έπειτα από μια πολύ καλά συντονισμένη επιχείρηση φανατικοί Τούρκοι καίνε το μεγαλύτερο μέρος της Συνοικίας
εκτοπίζοντας ένα σωρό Έλληνες. Το αίτημα ήταν η μοναδική ως τότε περιοχή της Κωνσταντινούπολης που κατοικούσαν Έλληνες
αποκλειστικά να γεμίσει με Μουσουλμάνους. Πράγμα που έγινε...

Στη συνέχεια η οικονομική ανάκαμψη της Τουρκίας βοήθησε και την Ελληνική Κοινότητα που μεταξύ 1929-1942 είχε αναπτύξει
στα μέγιστα τα οικονομικά της μεγέθη και φυσικά δεν υπήρχε λόγος καν για την οικονομική της Ευμάρεια.
Με την άνοδο του Ναζισμού η Τουρκία ανήθικε πεισματικά να συμπράξει με τους Ευρωπαίους συμμάχους και έτσι εσωτερικά
παρότι κρατήθηκε τυπικά μια ουδετερότητα το μέτωπο ήταν έτοιμο για επιχειρήσεις εθνικών εκκαθαρίσεων που στόχο είχαν την
ανάδειξη του Μουσουλμανικού στοιχείου ως μοναδικού κυρίαρχου στην Νεότερη Τουρκική Κοινωνία.

Το 1942 Η Τουρκική Κυβέρνηση με κρυφό -μυστικό στην αρχή- διάταγμα έβγαλε το περιβόητο Varlik Vergisi - Τον περιβόητο
φόρο περιουσίας που υποχρέωνε όλες τις μειονότητες της χώρας -Τους Αρμενίους, Τους Εβραίους αλλά κυρίως τους Έλληνες
να δώσουν μεγαλύτερη υπέρμετρα φορολογία στο Κράτος με το αιτιολογικό των χαμηλών εισοδημάτων από το σύνολο των
21.000.000 κατοίκων της χώρας τότε λόγω του πολέμου που μαίνονταν έξω από τα σύνορα της Τουρκίας σε όλο το κόσμο....
Οι μειονότητες όπως ήταν φυσικό μην έχοντας άλλες επιλογές πλήρωσαν βαρύ το τίμημα το να ζουν στην Τουρκία...
Παρόλα αυτά καινούργιες μέρες πρόβαλαν έστω και έπειτα από τις πρώτες μεταναστεύσεις Ομογενών που δεν είχαν τι άλλο να
κάνουν στην Πόλη...

Μετά το 1942 μέχρι το 1954 άρχισαν να ανακάμπτουν οι δείκτες. Οι Έλληνες της Πόλης είχαν πάντα 2-5 βουλευτές στο Τουρκικό
Κοινοβούλιο και φυσικά η παντοδυναμία της Μειονότητας σε συνδυασμό με το δεινές κύρος που άρχισε να αποκτά το
Οικουμενικό Πατριαρχείο έκαναν διάφορους κύκλους να νομίσουν πως η καινούργια εθνική απειλή της χώρας πλέον ήταν οι ίδιοι
οι Ρωμιοί... Ενδεικτικά από την περίοδο 1942-1955 μπορούμε να συλλέξουμε καταρρίπτει στοιχεία της υπεροχής των Ελλήνων...
το 15% κάθε χρόνο της φορολογίας του Τουρκικού Κράτους προερχόταν από τους Έλληνες.. το 25% των Επιχειρήσεων και
μαγαζιών στην Πόλη με συνολική δύναμη το 45% της Εγχώριας Τουρκικής αγοράς φάνηκε στην Ελληνική Μειονότητα... Τα
σχολεία της Πόλης - τα 34 Δημοτικά και Νηπιαγωγεία και τα 5 Γυμνάσια λύκεια(Ιωακέιμιο, Κεντρικό, Ζωγραφειο, Γένους Σχολή,
Ζάππειο) είχαν πάντα πάνω από 5.000 μαθητές...















Η Κυπριακή υπόθεση άρχισε να γίνεται γνωστή στη Τουρκία το 1954. Το 1955 θεωρήθηκε πως το μεγαλύτερο εθνικό ζήτημα της
χώρας ήταν η διευθέτηση και ο αγώνας που έπρατταν οι Ελληνοκύπριοι στη Κύπρο για ανεξαρτησία. Κατά την υπογραφή
συνθηκών στο Λονδίνο στις 5 Σεπτεμβρίου του 1955 προβοκάτσια σχεδιαζόμενη από τις Τουρκικές Κυβερνήσεις της εποχής με
πρόσχημα δήθεν βομβιστικό Μηχανισμό που βρέθηκε στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσ/νίκη, ένοπλες ομάδες
ανεκπαίδευτων Τούρκων άρχισαν να σπάνε εκκλησίες και να καταστρέφουν το βιός και την ζωή 100.000 Ελλήνων που βρισκόταν
τότε στη  Τουρκία...Μικρότερες καταστροφές δημιουργήθηκαν και στην τότε 2.000 παροικία Ελλήνων -των εναπομενόντων- στη
Σμύρνη....

To 1956 άρχισαν οι πρώτες μεταναστεύσεις από την πλευρά της Ελληνικής Μειονότητας προς την Ελλάδα και τις χώρες της
Βόρειας Αμερικής -ΗΠΑ και Καναδά. Η εμπορική και πολιτιστική ζωή έπειτα από το πογκρόμ δέχτηκε μεγάλο και σοβαρό πλήγμα.
''Εάν έστω και ένας Τουρκοκύπριος σκοτωθεί, οι Έλληνες της Πόλης θα το πληρώσουν πολύ ακριβά'' ήταν ο τίτλος μεγάλης
Τουρκικής εφημερίδας που προσπαθούσε να αναζωπηρώσει το ηθικό του Τουρκικού Λαού που έβλεπε πως η Κύπρος οδεύει
σε ανεξαρτησία με σαφή υπεροχή των Ελληνοκυπρίων που ουτοσιάλλος ήταν Πλειοψηφικά...
Τα σχολεία άρχισαν να αδειάζουν... συγχωνεύσεις τάξεων... καθώς και μαζικές μεταναστεύσεις κατέβαζαν τον αριθμό της
Ελληνικής μειονότητας..την ίδια στιγμή η Τουρκική Πολιτεία δεν έδινε διαβεβαιώσεις για την ασφάλεια των Ελλήνων που
εξακολουθούσαν και διέμεναν στην Τουρκία...

Τον Δεκέμβριο του 1963 με τις Δικοινωτικές διαταραχές στην Κύπρο μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων η κατάσταση της
Μειονότητας χειροτέρευε... Η Τουρκική κυβέρνηση με ένα μυστικό στην αρχή διάταγμα αποφασίζει την οριστική απέλαση των
Ελλήνων Υπηκόων που ζούσαν πάντα στη Τουρκία και που είχαν δικαίωμα παραμονής χωρίς βίζα. Έτσι από τις 75.000
ανθρώπων μέσα σε ένα χρόνο 40.000 άνθρωποι είχαν διωχτεί κακήν κακώς από την Πόλη. Οι Τουρκικές αρχές θεώρησαν πως
αυτοί ήταν οι εχθροί της Τουρκικής Δημοκρατίας. Σχολεία έκλεισαν... Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανήμπορο έβλεπε το ποίμνιο
του να αργοπεθαίνει και ο Πατριάρχης Αθηναγώρας που ήταν υπέρμαχος της Ελληνοτουρκικής Φιλίας και ταγμένος στο να την
πραγματοποιήσει δέχτηκε ενα μεγάλο πλήγμα απο την ίδια του την χώρα(...)
Μαζικές μεταναστεύσεις καθώς και αυτοκτονίες ήταν τα επακόλουθα των μαζικών απελάσεων. Αυτή θεωρήθηκε η μεγαλύτερη
έξοδος στην Βαλκανική μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο εν καιρό ειρήνης.

Μεταξύ 1965-1974 το Ελληνικό στοιχείο της Τουρκίας δέχτηκε ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα: Η Τουρκική Εθνοσυνέλευση
αποκλειστικά και μόνο για την θεολογική σχολή της Χάλκης ψήφισε ένα διάταγμα που έκρινε ότι ανώτατες σχολές ιερέων όλων
την θρησκειών εντός της Τουρκίας , ακόμα και του Ισλάμ, κρινόντουσαν παράνομες γιατί έθεταν σε κίνδυνο τον Κεμαλικό/Κοσμικό
χαρακτήρα του κράτους. Έτσι τον Αύγουστο του 1971 η σχολή της Χάλκης είχε κλείσει.

Την ίδια χρονιά διατάγματα απαγορεύουν τον διορισμό Ελλήνων Μετακλητών Εκπαιδευτικών από την Ελλάδα στα εναπομείναντα
σχολεία της Μειονότητας. Διατάγματα που είχαν να κάνουν με γλώσσα και με κώδικες δίνουν την νέα εποχή σιωπής που
απέκτησε η Ορογένεια στην Κωνσταντινούπολη.

Μαζικές αναχωρήσεις μελών της Ελληνικής κοινότητας. Το 1970 17.000 είχαν υπολογιστεί οι Έλληνες της Τουρκίας. Το 1974 με
αφορμή τα γεγονότα της Κύπρου καθώς και με την απαρχή των Κυβερνητικών και Οικονομικών κρίσεων στην Τουρκία και με
πασιφανή την έλλειψη εγγυήσεων προς το Μειονοτικό στοιχείο άρχισε η 2η μεγάλη έξοδος των Ελλήνων της πόλης. Οι Τούρκοι
υπήκοοι -περίπου 10.000 αναχώρησαν μέσα σε 1 χρόνο. Ο Ελληνισμός της Τουρκίας έχει πια τελειώσει. Τα πρώτα προβλήματα
με τα μυστικά διατάγματα και τον αποκλεισμό συναλλαγών μεταξύ Ελλήνων της Τουρκίας είναι πια απτή πραγματικότητα.

Το 1980 ο πληθυσμός της Ελληνικής Κοινότητας υπολογίστηκε σε 5.600 ανθρώπους και μαζί με πολλούς που αρθήκαν την
ταυτότητα τους για να επιβιώσουν στην πατρίδα τους περίπου 7.500 Έλληνες ζούσαν το 1981 στη Τουρκία.

Μεταξύ 1981-1990 πολλές υποθέσεις δικαστηρίων και σπιτιών / κληροδοτημάτων Ελλήνων και Ρωμιών της Πόλης έκαναν την
εμφάνιση τους στα Τουρκικά Ποινικά Δικαστήρια. Ο Πατριάρχης Δημήτριος εργάστηκε σκληρά για την διατήρηση πραγματικοτήτων
και ισορροπιών και μέσα στην μειονότητα αλλά και γενικά στον Ανατολικό Ορθόδοξο Κόσμο.

1985 και 1986. Τα τελευταία μυστικά διατάγματα σχετικά με τις Ελληνικές Περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη. Προσπάθειες
αρπαγής από το Δημόσιο της Τουρκίας. Ελληνικοί Χειρισμοί προλαβαίνουν τα χειρότερα...

Το 1991 Βομβιστικές επιθέσεις και μαζικές συλήσεις τάφων στα 11 Ορθόδοξα νεκροταφεία της Κωνσταντινούπολης δημιουργούν
υπόνοιες ότι ένα νέο πογκρόμ ήταν στα σκαριά. Χάρη στην παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο παρά πέντε
προλαμβάνονται προβλήματα και εμπρησμοί. Δεσμεύσεις της Τουρκίας για ασφάλεια Σχολείων και Εκκλησιών.

Το 1994 Η τελευταία μεγάλη φουρνιά των Ελληνικών Σχολείων: 100 απόφοιτοι Ελληνικών Λυκείων της Κωνσταντινούπολης έχουν
πετύχει στις Παντουρκικές Εισαγωγικές εξετάσεις αλλά το Τουρκικό Υπουργείο Παιδείας αρνείται να τους εντάξει στην
Πανεπιστημιακή Φοιτητική Κοινότητα της χώρας. Ο λόγος; Δεν είχαν δώσει μαθήματα Φυσικής Αγωγής... Με συντονισμένες
ελληνικές ενέργειες οι μισοί μπαίνουν μέσα στα πανεπιστήμια και οι υπόλοιποι έρχονται στην Ελλάδα...

Το 1996 Με την κρίση στα Ίμια δημιουργούνται μικροπροβλήματα με τους 'Έλληνες της Πόλης. Προλαμβάνονται... Επισκέψεις
διεθνών παρατηρητών για μειονότητες... Εκτεθειμένη η Τουρκία δεσμεύεται -έστω και πολύ αργά- για την τύχη της Μειονότητας...

Το 1999 με τους σεισμούς το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήταν ο πρώτος θρησκευτικός θεσμός της Τουρκίας που έδωσε πακτωλό
χρημάτων για την ανακούφιση των πληγέντων...

Με την οικονομική κρίση του Φεβρουαρίου 2001 ανοίγματα της Τουρκικής Πολιτείας προς τους απελαθέντες Ρωμιούς και
Έλληνες... Επιστροφές ανθρώπων για επισκευές περιουσιών...

Στα τέλη του 2001 και ενώ υπάρχουν έντονες φήμες και υποψίες για την επιστροφή κάποιων οικογενειών , αρχίζουν οι πρώτες
και ουσιαστικές παρεμβάσεις του Τουρκικού κράτους στα περιουσιακά στοιχεία διαφόρων ιδρυμάτων ενώ υπάρχει έντονος ο
φόβος για ανατροπή του διοικητικού συμβουλίου της Μονής Βαλουκλή.

Έντονες οι φήμες για οικονομικά σκάνδαλα και ατασθαλίες σε διάφορους συλλόγους ενώ το επίσημο κράτος προσπαθεί να
επιβάλλει τετελεσμένα σε υποθέσεις περιουσιών που βρίσκονται στα δικαστήρια αναφορικά με διεκδικήσεις σπιτιών, ακινήτων
εκτάσεων καθώς και δημευμένων χρημάτων από το Δημόσιο.

Στα μέσα του 2003 υπάρχει δημοσιοποίηση εκθέσεων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφορικά με την ''εξαφάνιση'' της
Ελληνικής Μειονότητας από την Κωνσταντινούπολη, ενώ στις 15 Οκτωβρίου 2003 σε πρακτικά συνεδριάσεων στην Τουρκική
Βουλή για πρώτη φορά μετά το 1955 υπήρξε ανοιχτή παραδοχή για παραβίαση συνθήκης Λοζάνης από την Τουρκία καθώς και
αναγνώριση υπαρκτού σχεδίου με σκοπό τον αφανισμό των Ελληνικών σχολείων της Κωνσταντινούπολης ...
Φορος Περιουσίας 1942 - VARLİK VERGİSİ

Ο φόρος ακίνητης περιουσίας του 1942 καθώς και οι εκτοπίσεις.
(Καλύπτει την περίοδο του Β'Παγκοσμίου Πολέμου και την απαρχή της φθοράς για τις Μειονότητες στην τότε
Ουδέτερη Τουρκική Δημοκρατία  
>>
Σεπτεμβριανά 1955 (6-7 Σεπτεμβρίου 1955)

Το Οργανωμένο πογκρόμ του 1955 που αποτέλεσε την απαρχή της πτώσης πληθυσμού και έκτασης της
Ελληνικής Μειονότητας στην Τουρκία στην μετά Συνθήκη Λωζάνης εποχή.
Το Πογκρόμ του 1955 καθώς και πληροφορίες γύρω απο αυτό
>>
Απελάσεις 1964 (Μάρτιος - Δεκέμβριος 1964)

Η μαζική έξοδος των Κων/πολιτών με Ελληνικά διαβατήρια το 1964 σε αντίποινα της κυβέρνησης για την
τροπή του Κυπριακού προβλήματος.
Οι απελάσεις των Ελληνικών  διαβατηρίων του 1964 και επιπτώσεις
>>
κεντρική / ιστορία / Γενική ματιά για την ιστορία του Ελληνισμού της Πόλης (brief)
e-history (e-tarih)

Ηλεκτρονική παρουσίαση της ιστορίας των Ρωμιών της
Πόλης σε Ελληνική και Τουρκική έκδοση
| More
____________ιστορία του Ελληνισμού της Πόλης σε brief
Ιστορία Ελληνισμού της Πόλης (γενική ματιά)

Η παρουσία του Ελληνισμού της Πόλης σύμφωνα με έρευνες ανάγεται από τα χρόνια
του Βυζαντίου. Τότε η Κωνσταντινούπολη είχε περίπου 42.000  κατοίκους εκ των
οποίων το 80% ήταν ελληνικής καταγωγής χρησιμοποιώντας την Ελληνική ως κύρια
και μητρική γλώσσα. Όταν το 1453 Έγινε η Άλωση της Πόλης, πολλοί από τους
Έλληνες-Βυζαντινούς εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη για  χώρες της ανατολικής
και δυτικής Ευρώπης. Στην συνέχεια υπήρξε μια ανάκαμψη όταν οι Σουλτάνοι έδωσαν
δικαιώματα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο το οποίο από τότε είχε την Πρωτοκαθεδρία
για τους Ανατολικούς Ορθόδοξους παγκοσμίως. Έτσι με πρώτο πατρίαρχη τον
Γεννάδιο ο Ελληνισμός της Πόλης άρχισε να παίρνει και πάλι τα πάνω του με
αποτέλεσμα να δοθούν προτεραιότητες σχετικά με την παιδία και με τα διάφορα
προβλήματα του τόπου. Το 1500 υπολογίζεται πως ζούσαν 30.000 Έλληνες και
Ελληνικής καταγωγής κάτοικοι στην Πρώιμα Εξισλαμισμένη Κωνσταντινούπολη που
ονομάστηκε Istanbul και έγινε το κέντρο της Τουρκικής-Οθωμανικής Διοίκησης την
εποχή εκείνη.

Στην συνέχεια με το πέρασμα των χρόνων Οι Οθωμανοί έδιναν μεγάλα προνόμια
στους εκάστοτε Πατριάρχες με σκοπό την συσπείρωση του Αλλόδοξου Ελληνικού
στοιχείου της Αυτοκρατορίας και από την άλλη πλευρά την Οικονομική βοήθεια που
έδιναν πάντα οι Προύχοντες Έλληνες της Πόλης στο εκάστοτε Οθωμανικό-Τουρκικό
καθεστώς της εποχής καθώς δεν υπήρχαν δείγματα μισαλλοδοξίας εκ μέρους της
επίσημης διοίκησης τα χρόνια εκείνα. Το 1821 με τον ξεσηκωμό των Ελλήνων της
Ηπειρωτικής Ελλάδας άρχισαν τα πρώτα προβλήματα της Ελληνικής κοινότητας στη
____________ιστορικές ενότητες
____________επίσης δείτε:
reklam
kopyası yasaktır. - Her hakkı saklıdır  - iletişim -ana sayfa -  ©  İstanbul
Rum Cemaati resmi sitesi (περί πνευματικών διακιωμάτων και χρήσης
πατήστε
εδώ) privacy policy | contact us | help desk | sitemap