ΙΣΤΟΡΙΑ

Η Ιστορία του Οικουμενικού Πατριαρχείου αρχίζει απο την εποχή του Μ.Κωνσταντίνου και συνεχίζεται μέχρι σήμερα παρά τις
αντιξοότητες και της δυσκολίες των καιρών. Τον 4ο αιώνα στο θρόνο της Πόλης διέπρεψαν ως πατριάρχες ο Γρηγόριος ο
Νανζιαζηνός και ο Ιωάννης ο Χρισόστομος ενώ αξιόλογη θέση κατέχει και ο Φώτιος με την σθεναρή του στάση στην διαμάχη της
Ορθόδοξης με την Παπική (μετέπειτα Δυτική και σημερινή Καθολική) εκκλησία. Η Διαμάχη αυτή κατέληξε στο οριστικό σχήσμα των
εκκλησιών (1054μΧ). Στα Χρόνια του Φωτίου μεγάλη είναι η επιρροή και η συνεισφορά του Οικουμενικού θρόνου στην
μεταλαμπάδευση και τον ΕκΧρηστιανισμό των λαών της Ανατολής και των Σλάβων.
Η ιεραποστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποτελεί ενα απο τα πιο λαμπρά και εκφραστικά μέσα στον εκπολιτιστικό τομέα
που χρονολογείται απο τα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου και κορυφώνεται στα χρόνια της πατριαρχίας του Ιωάννη του Χρισοστόμου.
Η προσπάθεια αυτή συνεχίστηκε ως τον 11ο αιώνα με την εξάπλοση του Χριστιανισμού στους Κροάτες, Σέρβους, Σλοβένους,
Χάζαρους, Αλανούς, Ρώσους, Μολδάβους, Ρουμάνους, Εσθονούς και άλλους λαούς οι οποίοι και περιλήφθησαν εκκλησιαστικά
στην διοικητική δικαιοδοσία του Οικουμενικού θρόνου. Σύμβολα παραμένουν οι δυο μεγάλες μορφές των αδερφών Κυρίλλου και
Μεθοδίου οι οποίοι διέπρεψαν στην μετάδοση του Χριστιανισμού στους Σλαβικούς λαούς.
Η υποταγή των Πατριαρχείων Αλεξάνδρειας, Αντιόχειας και Ιεροσολύμων στους Άραβες κατακτητές έδωσαν στον Οικουμενικό
θρόνο μεγαλύτερη αίγλη και περισσότερες αρμοδιότητες κυρίως διοικητικού τομέα. Ο κάθε Πατριάρχης ήταν και υπερασπιστής
των αξιών της Ορθόδοξης Εκκλησίας έναντι των κάθε επιδιώξεων που είχαν οι Παπιστές και το Βατικανό.
Λίγο πριν το 1204 φάνηκαν οι επιδιώξεις των Παπιστών καθώς το 1204 οι Σταυροφορίες εναντίων της Πόλης και του Βυζαντίου
στάθηκαν σταθμός για την ιστορία του. Αναγκάστηκε να καταφύγει στη Νίκαια από οπου ξαναγύρισε στην έδρα του μετά απο 57
χρόνια εξορίας, το 1261. Απο το 1204 ως το 1453 ο Πατριαρχικός θρόνος γνώρισε πολλές περιπέτειες και αντιξοότητες εξαιτίας
των παρεμβάσεων των αυτοκρατόρων στην εκλογή πατριαρχών, για να εκλέγονται φιλενωτικοί πατριάρχες.
Μετά την Άλωση της Πόλης απο τους Τούρκους το 1453 ο Μωάμεθ ο Β' ο
Πορθητής προκάλεσε την εκλογή του Γεννάδιου στον Οικουμενικό Θρόνο
για να επωφεληθεί απο το σχήσμα των εκκλησιών γιατί ο Γεννάδιος
υπήρξε απο τους υποστηριχτές του σχίσματος. Παράλληλα ο Σουλτάνος
παραχώρησε προνόμια στον Πατριάρχη μεγαλύτερα απο εκείνα που είχε
στα χρόνια του Βυζαντίου. Ωστόσο όμως οι Τούρκοι με το σουλτάνο
ανέβαζαν και κατέβαζαν κάθε φορά πρόσωπο ανάλογα με τα δικά τους
συμφέροντα.


Ο Πατριάρχης στα χρόνια της Δουλείας και της αναλαμπής της
Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξε πραγματικός εθνάρχης του
υπόδουλου έθνους μιας και
είχε θρησκευτικές και πολιτικές δικαιοδοσίες πάνω στους Έλληνες της Τουρκικής αυτοκρατορίας και τους άλλους Χριστιανικούς
λαούς.
Παράλληλα το 1601 το πατριαρχείο αλλάζει τοποθεσία και πηγαίνει εκεί που είναι ακόμ ακαι σήμερα στο παλιό γυναικείο
μοναστήρι του Α.Γεωργίου στο Φανάρι δίπλα στον Κεράτιο κόλπο.  Πέρα απο τις δοκιμασίς που γνώρισε απο τους Τούρκους το
Πατριαρχείο ανταποκρίθηκε στο έπακρο στις αποστολές που είχε να επιτελέσει ιδιαίτερα κατά τα χρόνια του ελληνικού
ξεσηκωμού και επανάστασης το 1821.
Την πολιτική επιρροή που είχε ο θεσμός την έχασε το 1923 με την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης μιας και απο τότε
περιορίστηκε στις θρησκευτικές του αρμοδιότητες και μόνο στον Ορθόδοξο κόσμο. Στα χρόνι που ακολούθησαν μετά κατα τον 2ο
παγκόσμιο πόλεμο μειώθηκε περισσότερο η επιρροή του και και απο το 1955 και μετά έπειτα απο το μεγάλο πογκρόμ εναντίων
των Ελλήνων της Πόλης ο ρόλος του έχει περιοριστεί αρκετά.
Οι ευεργέτες του Πατριαρχείου, Κωνσταντινουπολίτες της διασποράς, Έλληνες απο την Μητροπολιτική Ελλάδα καθώς και άλλοι
βοηθούν στην ύπαρξη και το πραγματικό νόημα του Πατριαρχείου.
ΑΠΟ ΤΟ 1955 ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Μεγάλη φυσιογνομία αναδείχτηκε ο Πατριάρχης Αθηναγόρας Α' ο οποίος κατέβαλε προσπάθειες για
την προσέγγηση της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας. Το 1965 επι Αθηναγόρα έγινε η άρση του
αφορισμού μεταξύ Ορθόδοξης και Δυτικής-Καθολικής εκκλησίας. Τον Αθηναγόρα που πέθανε το
1972 διαδέχτηκε ο Δημήτριος ο οποίος πέθανε το 1991 απο τότε μέχρι σήμερα ο οικουμενικός
πατριάρχης Βαρθολομαίος.

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΗΜΕΡΑ

Έπειτα απο δωρεές καθώς και απο την σωστή διαχείρηση της Εκκλησιαστικής Οικουμενικής
Περιουσίας το συγκρότημα του οικουμενικού Πατριαρχείου έχει κάνει ανακαίνηση και σήμερα στο
συγκρότημα κτηρίων στο Φανάρι θα βρείτε τον Οικουμενικό Ναό του Αγ. Γεωργίου όπου γίνονται
όλες οι Αρχιερατικές Λειτουργίες καθώς και τα διοικητικά κτήρια του Πατριαρχείου.
| More
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ     ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ       ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ        ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ Ο. ΠΑΤΡ
reklam
reklam
kopyası yasaktır. - Her hakkı saklıdır  - iletişim -ana sayfa -  ©  İstanbul
Rum Cemaati resmi sitesi (περί πνευματικών διακιωμάτων και χρήσης
πατήστε
εδώ) privacy policy | contact us | help desk | sitemap
Ποιοι υπάγονται σε αυτό;
Ορθόδοξοι Χριστιανοί που ζουν
στην Κεντρώα και Δυτική
Ευρώπη, στην Αμερικανική
Ήπειρο και στην Αυστραλία και
Νέα Ζηλανδία και Άπω Ανατολή.
Όλοι αυτοί υπάγονται
εκκλησιαστικά στο Οικ.
Πατριαρχείο, το οποίο και
εκλέγει κατ' απόλυτο
δικαιοδοσία τους Αρχιερείς των
Επαρχιών του Θρόνου.
Σήμερα τρεις Αρχιεπισκοπές:
Αμερικής, Αυστραλίας και Μ.
Βρετανίας, και οκτώ
Μητροπόλεις: Γαλλίας,
Γερμανίας, Αυστρίας, Σουηδίας,
Βελγίου, Νέας Ζηλανδίας,
Ελβετίας και lταλίας, που όλες
τους αποτελούν
Εκκλησιαστικές Επαρχίες του
Οικ. Πατριαρχείου.
Επίσης:  Μητροπόλεις της
Δωδεκανήσου,  Εκκλησία της
Κρήτης,το Αγίου Όρους και
διάφορα Πατριαρχικά
ιδρύματα σε όλο τον κόσμο.
Στη δικαιοδοσία, επίσης, του
Οικ. Θρόνου ανήκουν και οι 24
Μητροπόλεις των λεγομένων
"Νέων Χωρών", των περιοχών
δηλαδή της Βόρειας Ελλάδας